رنگ اسپیرولینا چه استفاده ایی دارد؟

  • کد محصول : 2218
  • تلفن سفارش : 01144155560
  • ایمیل : Marketdiaco@gmail.com
  • تلفن مشاوره : 09393569499
  • پیامک استعلام قیمت : 09393569499
  • تحویل کالا : 72 ساعت
  • آدرس : آمل – خیابان طالقانی – اباذر 31 – ساختمان ولیعصر – طبقه دوم – واحد4
سفارش خرید قیمت : تماس بگیرید

اسپیرولینا زیست توده سیانوباکتریوم (جلبک های سبز آبی) است که می تواند توسط انسان و حیوانات مصرف شود. سه گونه Arthrospira platensis ، A. fusiformis و A. maxima هستند.

Arthrospira که در سطح جهان کشت می شود ، به عنوان یک مکمل غذایی یا غذای کامل استفاده می شود. همچنین در صنایع آبزی پروری ، آکواریوم و طیور به عنوان مکمل خوراکی استفاده می شود

ریشه شناسی و بوم شناسی

پودر اسپیرولینا در ۴۰۰ برابر ، پایه مرطوب بدون لک

گونه های A. maxima و A. platensis زمانی در تیره Spirulina طبقه بندی شدند. نام رایج ، اسپیرولینا ، به زیست توده خشک شده A. platensis  اشاره دارد که متعلق به باکتری های فتوسنتزی است که گروه های سیانوباکتریوم و پروکلروفیتا را می پوشاند. از نظر علمی ، تمایزی بین اسپیرولینا و جنس Arthrospira وجود دارد. گونه های آرتروسپیرا از مناطق شور و آب شور قلیایی در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جدا شده اند. در میان گونه های مختلف موجود در تیره Arthrospira ، A. platensis بیشترین توزیع را دارد و بیشتر در آفریقا ، بلکه در آسیا نیز یافت می شود. اعتقاد بر این است که A. maxima در کالیفرنیا و مکزیک یافت می شود. اصطلاح اسپیرولینا به دلایل تاریخی در حال استفاده است.

گونه های آرتروسپیرا سیانوباکتریوم رشته ای شناور آزاد و دارای تریکوم های استوانه ای و چند سلولی در یک مارپیچ چپ دست باز هستند. آنها به طور طبیعی در دریاچه های گرمسیری و نیمه گرمسیری با pH بالا و غلظت زیاد کربنات و بی کربنات رخ می دهند. A. platensis در آفریقا ، آسیا و آمریکای جنوبی اتفاق می افتد ، در حالی که A. maxima محدود به آمریکای مرکزی است. بیشتر اسپیرولینای پرورشی در استخرهای مسابقه کانال باز ، با چرخ های پارویی که برای هم زدن آب استفاده می شوند ، تولید می شود.

اسپیرولینا با PH در حدود ۸٫۵ به بالا رشد می کند ، که قلیایی بیشتری دریافت می کند و دمایی در حدود ۳۰ درجه سانتی گراد (۸۶ درجه فارنهایت) است. آنها اتوتروفیک هستند ، به این معنی که قادر به تهیه غذای خود هستند و نیازی به انرژی زنده یا منبع کربن آلی ندارند. علاوه بر این ، یک ماده مغذی برای پرورش آن:

نیتریت سدیم چیست ؟ و چه کاربردی دارد؟

استفاده تاریخی

اسپیرولینا تا قرن شانزدهم یک منبع غذایی برای آزتک ها و سایر مزوآمریکایی ها بود. برداشت از دریاچه Texcoco در مکزیک و فروش بعدی به عنوان کیک توسط یکی از سربازان کورتس توصیف شد. آزتک ها آن را tecuitlatl می نامیدند.

اسپیرولینا در دهه ۱۹۶۰ توسط محققان فرانسوی در دریاچه Texcoco به وفور یافت شد ، اما هیچ اشاره ای به استفاده از آزتك ها به عنوان منبع غذایی روزانه بعد از قرن شانزدهم صورت نگرفت ، احتمالاً به دلیل تخلیه دریاچه های اطراف برای كشاورزی و شهرسازی. . موضوع tecuitlatl ، که در سال ۱۵۲۰ کشف شد ، دوباره ذکر نشده بود تا سال ۱۹۴۰ ، هنگامی که پیر دانگرارد ، متخصص علوم پزشکی بلژیکی از کیکی به نام dihe استفاده کرد که توسط قبیله Kanembu مصرف می شود و آن را از دریاچه چاد در کشور آفریقای چاد برداشت می کنند. Dangeard نمونه های dihe را مطالعه کرد و متوجه شد که این یک پوره خشک از شکل بهار جلبک های سبز آبی از دریاچه است. از دیه برای تهیه آبگوشت برای وعده های غذایی استفاده می شود و همچنین در بازارها به فروش می رسد. اسپیرولینا از دریاچه های کوچک و حوضچه های اطراف دریاچه چاد برداشت می شود.  

در طی سالهای ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ ، گیاه شناس ژان لئونارد تأیید کرد که دیه از اسپیرولینا تشکیل شده است ، و بعداً شکوفه جلبک ها را در یک مرکز تولید هیدروکسید سدیم مطالعه کرد. در نتیجه ، اولین مطالعه سیستماتیک و دقیق نیازهای رشد و فیزیولوژی اسپیرولینا به عنوان پایه ای برای ایجاد تولید در مقیاس بزرگ در دهه ۱۹۷۰ انجام شد

ویتامین B12

اسپیرولینا به طور طبیعی هیچ ویتامین B12 ندارد (جدول را ببینید) ، و مکمل های اسپیرولینا به عنوان منبع قابل اطمینان ویتامین B12 در نظر گرفته نمی شوند ، زیرا حاوی عمدتا شبه ویتامین B12 هستند (Coα- [α- (۷-آدنیل)] – Coβ-سیانوکوبامید) ،  که از نظر بیولوژیکی در انسان غیرفعال است. در یک مقاله موضعی درباره رژیم های گیاهی در سال ۲۰۰۹ ، انجمن رژیم های غذایی آمریکا اظهار داشت که اسپیرولینا منبع قابل اطمینان ویتامین B12 فعال نیست. متون پزشکی به همین ترتیب توصیه می کنند که اسپیرولینا به عنوان منبع B12 نامناسب است.

قیمت بتاکاروتن پودری ، فروش بتاکاروتن مایع ، کاربرد بتاکاروتن در صنعت غذا

حیوانات و آبزی پروری

مطالعات مختلفی در مورد اسپیرولینا به عنوان ماده غذایی جایگزین برای پرورش حیوانات و آبزیان انجام شده است. اسپیرولینا تا ۱۰٪ برای مرغ و کمتر از ۴٪ برای بلدرچین قابل تغذیه است. افزایش محتوای اسپیرولینا تا ۴۰ گرم در کیلوگرم (۰٫۶۴ oz / lb) به مدت ۱۶ روز در جوجه های نر گوشتی ۲۱ روزه ، منجر به رنگ زرد و قرمز گوشت می شود و این ممکن است به دلیل تجمع رنگدانه زرد باشد ، زاگزانتین. خوک ها و خرگوش ها می توانند حداکثر ۱۰٪ از خوراک را دریافت کنند و افزایش محتوای اسپیرولینا در گاوها منجر به افزایش عملکرد و وزن شیر می شود. اسپیرولینا به عنوان ماده غذایی جایگزین و تقویت کننده ایمنی برای گاومیش های بزرگ دهان ،  ماهی شیر ، جک راه راه کشت شده ، کپور ،ساقه دریای سرخ ، تیلاپیا ، گربه ماهی ، دم زرد ،  ماهی گورخر ،  میگو ، و آبلون  تاسیس شد و تا ۲٪ اسپیرولینا در روز در خوراک پرورش آبزیان می توان با خیال راحت توصیه کرد

خطرات

در صورت مصرف داروهای تجویز شده ، اسپیرولینا ممکن است تداخلات نامطلوبی داشته باشد ، به ویژه مواردی که بر سیستم ایمنی بدن و لخته شدن خون تأثیر می گذارند.

ایمنی و سم شناسی

اسپیرولینا نوعی سیانوباکتریوم است که مشخص شد برخی از آنها سمومی مانند میکروسیستین تولید می کنند. مشخص شده است که برخی از مکمل های اسپیرولینا با میکروسیتین ها آلوده هستند ، البته در سطح زیر حد تعیین شده توسط وزارت بهداشت اورگان. میکروسیستین ها می توانند باعث ناراحتی های دستگاه گوارش مانند اسهال ، نفخ شکم ، سردرد ، درد عضلانی ، برافروختگی صورت و تعریق شوند. در صورت استفاده مزمن ، ممکن است آسیب کبدی ایجاد شود. اثرات قرار گرفتن در معرض مزمن حتی در سطح پایین میکروسیتین ها به دلیل خطر مسمومیت برای چندین سیستم اندام نگران کننده است.

مالتودکسترین چیست؟| Maltodextrin | همه چیز درباره مالتودکسترین | بازرگانی فودوکو

این ترکیبات سمی توسط خود اسپیرولینا تولید نمی شوند ، اما ممکن است در نتیجه آلودگی دسته های اسپیرولینا با سایر جلبک های سبز و سبز تولید کننده سم ایجاد شود. از آنجا که اسپیرولینا به عنوان یک مکمل غذایی در ایالات متحده در نظر گرفته می شود ، هیچگونه تنظیم فعال و گسترده ای در صنعت تولید نمی شود و هیچ استاندارد ایمنی لازم برای تولید یا خلوص آن وجود ندارد. انستیتوی ملی بهداشت ایالات متحده مکمل های اسپیرولینا را “احتمالاً بی خطر” توصیف می کند ، به شرطی که از آلودگی میکروسیتین عاری باشند ، اما در صورت آلودگی “احتمالاً ایمن” نیستند (مخصوصاً برای کودکان). با توجه به کمبود استانداردهای نظارتی در ایالات متحده ، برخی از محققان بهداشت عمومی این نگرانی را مطرح کرده اند که مصرف کنندگان نمی توانند مطمئن باشند اسپیرولینا و سایر مکمل های جلبک سبز آبی عاری از آلودگی هستند. در سال ۱۹۹۹ ، بهداشت کانادا دریافت که یک نمونه از اسپیرولینا فاقد میکروسیتین است. (“… ۰/۱۰ نمونه از اسپیرولینا حاوی میکروسیستین ها بود.”)

آلودگی فلزات سنگین به مکمل های اسپیرولینا نیز باعث نگرانی شده است. اداره غذا و داروی دولت چین گزارش داد که آلودگی سرب ، جیوه و آرسنیک در مکمل های اسپیرولینا که در چین به بازار عرضه می شود به طور گسترده ای موجود است. یک مطالعه وجود سرب تا ۵٫۱ ppm در نمونه ای از مکمل تجاری را گزارش کرد. دوزهای اسپیرولینا از ۱۰ تا ۱۹ گرم در روز و طی چندین ماه با خیال راحت استفاده شده است.

اشتراک گذاری و معرفی به دوستان : telegram foodoko twitter foodoko linkedin foodoko instagram foodoko aparat foodoko